Error Documents
وقتی خطايی رخ ميده، آپاچی به فايل htaccess. مراجعه می کنه تا پاسخ مناسب رو اتخاذ کنه. اگه در اين فايل هيچ پاسخی پيدا نکنه يا اين فايل اصلا وجود نداشته باشه، به صفحه Error Document پیش فرض مرورگر رجوع ميشه.
رایج ترین کدهای وضعيت خطا در زير ليست شده است:
200 - OK (don't do this)
401 - Authorization Required
403 - Forbidden
404 - Page Not Found
405 - Method Not Allowed
500 - Internal Server Error
نکته: هرگز کد وضعيت خطای ۲۰۰ رو در فايل htaccess. به کار نبريد.
خوب حالا وقت يک نمونه عملی رسيده، ميخواهيم يک سند خطا برای کد وضعيت خطای ۴۰۴ که يکی از متداولترين خطاها در اينترنت است تنظيم کنيم. اين خطا زمانی رخ ميده که يک صفحه وب پيدا نشه.
ErrorDocument 404 /errorpages/404.html با نگاهی به کد بالا، می بينيم که:
ErrorDocument: به سرويس دهنده ميگه که اين خط دارای يک گرداننده صفحه خطا هست و کد وضعيت خطا هم به دنبال آن می آيد.
errorpages/404.html/: صفحه ای که سرويس دهنده در هنگام مواجه شدن با اين شماره خطا بايد برای سرويس گيرنده ارسال کند.
در مثال بالا وقتی سرويس دهنده، صفحه مورد نظر رو پيدا نکند، فايل htaccess. به سرويس دهنده فرمان ميدهد که صفحه جايگزينی که در مسير errorpages/404.html/ قرار دارد را نمايش دهد. دقت کنيد که من لينک نسبی را از روت شروع کرده ام، از آنجايی که فايل htaccess. در ساب دايرکتوری ها هم تفسير ميشود، بنابراين همواره بايد لينکها را از روت شروع کنيم وگرنه سرويس دهنده قادر به يافتن صفحه موردنظر نخواهد بود.
برای ساير کدهای خطا هم ميتوان به طريق مشابه عمل کرد:
ErrorDocument 403 /errorpages/403.html
ErrorDocument 500 /errorpages/500.html
|